Huiswerk

Door enkele ouderbegeleidingen van de voorbije weken, werd ik zelf een paar jaar terug in de tijd gekatapulteerd. Naar de tijd toen ze nog in de lagere school zat. Ik herinner me hoe ik in de auto van de opvang naar huis mijn eigen spanning al voelde stijgen. ‘Hoe gaan we dit weer voor elkaar krijgen?’, spookte door mijn hoofd: koken, huiswerk maken, haar even tot rust laten komen en op tijd gaan slapen. Ik geloof ook dat het die volgorde was die toen in mijn hoofd zat en dat ik toen zelfs nooit overwogen heb om dat ‘tot rust komen’ even naar voor te schuiven. ‘En wat als we in een conflict terechtkomen bij het huiswerk?’. Mijn brein draait op volle toeren en mijn lijf is in hoge staat van paraatheid.

Thuis aangekomen, zette ik de pot al op vuur voor ik mijn jas en sjaal uithad en met de tassen nog aan de schouders, soms zelfs nog voor ik de lichten aandeed. Zij overprikkeld van een lange dag op school. Wij allebei elkaars spanning aanvoelend. Ons beider brein en lijf in een toestand waarin je niet kan leren en waarin je iemand niets kan aanleren … en toch deden we het … want ‘het moest’. Ik vraag me echt af hoe we dat toen hebben gedaan. Ik denk met veel vallen en opstaan en vooral op onze eigen manier.

En dan die goedbedoelde tips:

‘Ze kan toch in de opvang haar huiswerk maken’ … Ik denk het niet, tussen een massa spelende kinderen je focus vinden en worstelen met letters als je al moe bent van een hele dag in de klas… dat lukte echt niet.

‘Ze kan toch naar de huiswerkklas’ … Ook geprobeerd maar ook al is het daar rustig en is er toezicht dat je op je plaats zit, er is niemand die je écht aanstuurt en helpt met het écht starten.

‘Je kan toch een planning maken over de hele week’. … Dat deden we zeker! En gelukkig werd op school elke vrijdag de planning voor de komende week meegegeven, waarvoor we zo dankbaar waren.