Tsunami

Stormachtig was het thuis. Een nul voor een boekbespreking waar meer dan hard aan gewerkt is. Het verwijt dat we ‘ON’-redelijke aanpassingen vragen. Terwijl onze wens is om ze op maat van een dubbeldiagnose te maken. Dus thuis veel verdriet, conflict en stress. 

En als ik na die storm de deur van de praktijk opentrek, komt er een ware tsunami over me heen. Een leerling van 17 jaar met dyslexie die crasht omdat de hulpfiches in een complex Frans (en dus niet-dyslexievriendelijk) zijn en verdrinkt in de verschillende informatiestromen. Een leerling uit het eerste middelbaar met dyscalculie die de rekenmachine (een klein voorhistorisch toestelletje dat enkel de vier hoofdbewegingen kan en hopelijk voldoende batterij heeft om het einde van het examen te halen) énkel mag gebruiken als de leerkracht het zegt. Een leerling met dyslexie die eindelijk hulpmiddelen gebruikt, betere punten behaalt en daarom beschuldigd wordt van fraude. Een leerling met dysfasie uit het vierde middelbaar die voor het schrijfexamen Frans énkel een papieren woordenboek (bestaat dat überhaupt nog?) mag gebruiken. Een leerling uit het vijfde middelbaar die pas de diagnose dyslexie heeft die geen computer mag gebruiken tijdens het examen omdat ze dat tijdens het jaar ook niet deed. Ik zie ze kleiner worden, de leerlingen. Ik zie ze bozer en verdrietiger worden, de ouders.

Ik zit te bekomen met een koffietje met allerlei gedachten in mijn hoofd waaronder de woorden van een expert in een overleg vorige week: ‘Is er de laatste 20 jaar wel iets veranderd?’. En ook heel even het idee om de handdoek in de ring te gooien … want ‘Doet het er toe wat we doen? Kunnen we een verschil maken?’ … En dan komt mijn collega binnenwaaien. Ze komt van een vorming op haar andere werkplek; over ‘scholen voor iedereen’, over inclusie. Daar wil de overheid naar toe tegen 2040. Misschien lukt het de volgende 20 jaar wél … wie weet.